Nú er frúnni allri lokið. Eftir að hafa þurft að hugsa um örverpið í einn dag er frúnni ljóst að fjölgun mannkyns er ekki á döfinni - að minnsta kosti ekki á næstunni.

Annars er það helst að frétta úr herbúðum frúarinnar að próflestur stendur nú sem hæst og að mati frúarinnar hefur sjaldan eða aldrei verið jafn erfitt að einbeita sér af bókunum. Verður að telja það helgast fyrst og fremst af því að sól skín í heiði og flestir þeir, sem eru frúnni málkunnugir, hafa nú gert sér lítið fyrir og lokið námi - ja, eða bara hreinlega aldrei byrjað.

Það tekur á litla frú að sitja inni í steikjandi hita og fylgjast með mannflórunni liðast um götur borgarinnar í stuttbuxum og hlýrabol einum fata. Já, þetta er erfitt. Ekki bætti heldur úr skák þegar blessuð fékk tak í bak (sennilega þursabit að hennar áliti) og átti fyrir vikið enn erfiðara með að sitja á rassinum og lesa. Brá frúin því á það ráð að halda rakleiðis heim á leið þar sem rúmið var gert að hennar helstu bækistöð.

Verður að segjast að þar sem frúin situr hér, í skítugasta húsi norðan Alpafjalla, veltir hún því fyrir sér hvort hún er andsetin.

Eftir alls þriggja tíma sprang og hopp í gær virðist sem árar umlyki líkamann. Þetta er ekki af guði gert, það er alveg ljóst.

Enn á ný reiðir frúin til höggs og að þessu sinni eru það skólabækurnar sem fá fyrir ferðina.

Eftir lestur undanfarinna vikna hefur frúin verið óþyrmilega minnt á ástæður þess að ónefnt fag hefur verið látið sitja á hakanum í fimm ár. Já, það er nú fátt leiðinlegra en tilkeinka sér grunnlínur og lokunarreglur á svo fögrum degi sem þessum.

En að aðeins léttar hjali þá virðist sem fjölga muni í litlu íbúðinni í litla fjölbýlishúsinu í bráð. Ljóst er orðið að litli herramaðurinn mun heiðra frúna og hennar herra með nærveru sinni fram yfir helgi og jafnvel kíkja með í eins og eina fermingarveislu eða svo. Ekki er það nú verra.

En þá að skilgreiningunni á landgrunni - það er nú meira léttmetið ...

Hvað er skemmtilegra en að halda upp á kvartaldar afmæli í faðmi skólafélagi í skítugasta húsi Evrópu? Sennilega fátt.

Frúin tók þessu þó öllu saman með jafnaðargeði og naut hverrar mínútu - eða svoleiðis. Þegar hún skreið svo upp stigana í fjölbýlishúsinu er líða tók á kvöldið tók á móti henni ómótstæðilegur ilmur, hver var árangur matargerðar Herrans sem hafði staðið sveittur yfir pottunum tímunum saman. Reyndar má bæta því við að gimpið á efri hæðinni hafði reyndar séð til þess að ilmurinn úr eldhúsinu fengi ekki að njóta sín með því að hella úr svona fimmhundruð fötum af lakki í íbúðinni hjá sér. Hvort tilgangurinn var sá einn að svekkja frúna, er óljóst, en verður þó að teljast sennilegra en hitt. En ef við snúum okkur aftur að því sem máli skiptir, þá er gaman að segja frá því að útkoman úr svitabaði herrans (sko yfir pottunum) var dýrindismálsverður sem samanstóð af; le pork le hungarian og le rise.

Frúin tók hraustlega til matar síns, enda ekki seinna vænna að njóta dagsins. Og drakk vatn með.

Hér situr hún svo, daginn eftir, með timburmenn frá gleði gærdagsins - eða svoleiðis.

En eins og vitur maður og þindarlaus sagði: Það kemur annað afmæli eftir þetta.

Kudos.

Íslendingar eru mestu molbúar í heimi. Spurningum á borð við "How do you like Iceland?" rignir hér yfir okkur, enda hafa Íslendingar miklar áhyggjur af því hvað öðrum finnst um þá. Frúin kannast nú sjálf við að hafa sperrt eyrun eða jafnvel lumað á brosi út í annað ef nafn heimalandsins hefur verið nefnt á vettvangi sjónvarpsþáttaraða (hver man ekki eftir flugfreyjunum í Sopranos) eða jafnvel frétta erlendis.

Tilefni þess að mér datt þetta í hug var fyrirsögn á mbl.is í dag. Þar segir orðrétt:

Davið og Bush ræddust við í síma.

Ójá, við erum plebbar.

Vá.

Ég var búin að gleyma því hvað mér finnst Eggert Skúlason óþolandi. Eða nei, orðið "óþolandi" nær ekki hálft að lýsa því sem mér finnst um þennan mann. Guð minn góður hvað ég kann vel að meta að hann sé hættur í sjónvarpinu.

"Samkeppnisstofnun er handónýt stofnun".

Týpískur gaur sem er alltaf með gjörsamlega óþolandi yfirlýsingar, yfirlýsingaglaðasti gaur í heimi.

Oooooohhhhh - slökkva núna.

En svo get ég ekki slökkt af því að mér finnst svo gaman að pirra mig á honum. Klikkað, ég veit.