Jaha. Námskeiðið byrjaði í gær, miðvikudaginn 20. september 2006. Við hófum leikinn í Finansnæringens hus, en þar er að finna m.a. Den Norske Forsikringsforening (The Norwegian Insurance Society) sem stendur fyrir því að bjóða okkur trygginganördum hingað til Oslo. Þar tók á móti okkur aðalgaurinn, Kristian Trosdahl, sem fyrir utan það að vera tryggingaséní er mikill áhugamaður um sögu og tungumál (a.m.k. íslenskuna sem hann bara hætti ekki að spyrja mig út í). Þarna var farið yfir hvernig málum er háttað þessa vikuna, hvenær hver á að mæta hvert, hvernig best er að komast á áfangastað, hvernig og hvar kaupa skal vikupassa í samgöngutæki borgarinnar o.s.frv.
Við fengum síðan léttan hádegisverð, en helsta umræðuefnið yfir matnum voru matarvenjur í skandinavískum grunnskólum sem og hvort viðkomandi borðuðu almennt heitan eða kaldan hádegisverð. Niðurstöðurnar komu nokkuð á óvart; Norðmenn og Danir borða almennt kaldan hádegisverð (madpakke) á meðan Íslendingar og Svíar eru meira í heita matnum. Finnarnir kusu að tjá sig ekki um málið.
Næst á dagskrá var svo fyrirlestur frá Preben nokkrum, sem mér sé e-s konar upplýsingafulltrúi. Ég skildi auðvitað ekki eitt orð af því sem hann sagði og þegar hann spurði mig eitthvað um Ísland þá bara jánkaði ég eða þóttist ekki þekkja það (en í raun þá bara skildi ég ekki neitt). Merkilegt annars hvað maður verður næmur á líkamstjáningu fólks þegar maður skilur það ekki ... ég virðist vita nokkurn veginn t.d. hvenær það er viðeigandi að kinka kolli og jánka (vona að ég sé samt ekki bara alltaf að misskilja allt svona svakalega).
Nújæja, svo var það bara upp á hótel og kl. 17.00 var okkur síðan uppálagt að mæta í Ibsen Museet. Ég mætti viljandi of seint í lobbýið vegna þess að ég nennti ekki að labba samferða hinum - nennti ekki að þykjast skilja eða reyna að tjá mig. Þaðan fórum við svo í alveg fáránlega erfiða 2 tíma göngu um Kampen, sem er svona gamli bærinn hér. Í rigningu. Og roki. Og greyið litli Íslendingurinn gerði auðvitað ekki ráð fyrir öðru en að hann væri að fara út að borði og því skóaður eftir því = blöðrur á fótum. Það þarf varla að taka það fram að þreytti Íslendingurinn skildi ekki neitt og bara nennti hvort sem er ekkert að skilja neitt - sendi bara sms og hringdi nokkuð mye important símtaler. Jájá. Svo út að borða á Kampe Bistro, sem var alveg fínt. Gamla auðvitað skraufþurr, enda komin á snúruna (sem var algjörlega orðið tímabært). 3 tíma borðhald, bláedrú og allflestir spenntir að heyra hvaðan Íslendingarnir fá alla peningana til að kaupa t.d. Danmörk. Krafðist svara á skandinavísku. My first taste of hell ...
Í morgun var svo farið eldsnemma af stað og lá leiðin til BI forsikring, sem er hluti af BI háskólanum, sem er fyrsti einkaháskólinn í Noregi. Glænýtt og alveg hrikalega flott allt saman. Þar fengum við smá fyrirlestur um þessa einingu innan skólans og litli ljóshærði Íslendingurinn átti bara ágætt með að skilja það sem fram fór. Bravo.
Seinni partinn var svo haldið til KreditTilsynet (hið norska FME). Þar voru þrír fyrirlestrar; tvær kellur sem spjölluðu alemnnt um KT og um alþjóðlega samvinnu, en svo einn töffaragaur sem að var aaalveg off; talaði hratt, horfði frá hópnum allan tímann og talaði þar að auki um algjörlega óskiljanlega hluti, þ.e. Basel II og Solvency II ... á norsku. Come on.
Á hótelið lá leiðin næst og þar hef ég haldið mig síðan. Eitthvað tæp í maganum og ældi þegar ég reyndi að borða kvöldmat. Ekki mjög gott. Nú; lesa yfir samning um eignarstýringu og svo beina leið í háttinn.
