Að vanda mikið stuð hérna megin. Bara einn veikur í dag. Það er nú nokkuð gott.

Allt með kyrrum kjörum á heimavígstöðvum; eiginmaðurinn tilvonandi að vísu lítið heimavið undanfarnar vikur vegna vinnu, en þá er lítið annað í stöðunni en að reyna að njóta einverunnar og rækta vinskapinn við sína nánustu. Það hefur því verið gert af minni hálfu með prýðisárangri. Finnst líka svo gaman að fá fólk í heimsókn til mín, jafnvel mat og góða mynd/sjónvarpsgláp.

Annars mun þetta hér með breytast í tónlistarblogg, a.m.k. í smá tíma. Ætla að hlusta í gegnum tónlistardrifið hér í vinnunni.

Byrjum á hljómsveitum sem mynda nafn sitt úr tölustöfum:

100 Tears: Platan A Tribute to the Cure er það sem til er hér. Þegar ég var búin að reyna að hlusta á nokkur lög þá gafst ég upp. Þetta er nú bara einhver viðbjóður sko. Oj.
0 stjörnur. Usss.

10 cc: Greatest hits frá 1975. Gat nú ekki verið verra en 100 Tears viðbjóðurinn sem kom á undan. Hmm... ekki að fíla þetta. Gafst fljótlega upp. Þetta er svona Beach Boys fílingur (held ég). Ekki alveg minn tebolli.
Æli ég splæsi samt ekki á þá stjörnu - fyrir viðleitni.

200.000 Naglbítar: Ekki vinnuvænt að mínu mati - þ.a.l. sleppt. En Villi og co eru engu að síður ágætir finnst mér. Eiga allavega alveg sína smelli. Ég hef alltaf verið soldið skotin í Villa, það villir mögulega sýn að e-u leyti.
Fá samt alveg 3 stjörnur af fimm, þó ekki væri nema bara vegna þess að hann Villi er svo mikið krrrrútt.

2Pac: In His Own Words og Me against the World. Þessi fyrri plata er nú eiginlega bara svona spjall. Doldið spes. Eiginlega vonlaust að hlusta á þetta þegar maður er að reyna að vinna. Svo ég skelli á þetta 1 stjörnu og fer á næstu plötu. Platan Me against the World er klárlega mun meira spennó græja. Nokkuð hressandi bara – svona melódískt rapp eða þannig. Vantaði reyndar lög 7-13 á drifið hjá mér e-a hluta vegna. Skil það nú ekki alveg – en svo er nú það. 2Pac segir mjög oft orðið Niggah. Mér finnst það merkilegt doldið. Fín plata. Gef henni 3 – af fimm.

3 Doors Down: Away from the Sun heitir meistaraverkið sem til er hér í vinnunni. Fyrsta upplifun: Rólegt handboltarokk. "Not creaming myself" eins og þeir myndu segja í Bretlandi. Eiginlega frekar svona einsleitt og ekki mjög spennandi. Söngvarinn mjög týpískur svona handboltarokks-söngvari, ekki það að sú staðreynd sé endilega slæm - fyrir hann. Þegar ég var búin að hlusta á fimm lög þá var ég búin að fá nóg.
Kalt mat: Svona 1 stjarna af 5. Frekar dapurt hjá þessum sokkum. Oj.

50 Cent: Ekki mjög vinnuvæn tónlist og þess vegna sleppt. En annars mjög fínn kall hann Fifty. Sæmilega sátt við hann. Fór m.a.s. á tónleika með honum hér um árið - það var að vísu frekar einkennileg upplifun, en upplifun engu að síður ("smoke weed, get drunk and fuck").

Skv. ofangreindu mætti halda að ég væri frekar svona óþolinmóður hlustandi. Það er ekki alveg rétt. Ég er nefninlega mjög óþolinmóður hlustandi.